Rehabilitacja

Terapia neurologopedyczna i jej formy zależą od stanu sprawności językowych i poznawczych pacjenta z uszkodzeniami mózgu: po wypadkach komunikacyjnych, urazach czaszkowo-mózgowych, udarach, operacjach na mózgu i innych chorobach neurologicznych np.: w stwardnieniu rozsianym lub chorobach o podłożu genetycznym. Zaburzeniom mowy często towarzyszą trudności z połykaniem płynów i przyjmowaniem pokarmów. Rozpoznanie deficytów, a także rozpoznanie stopnia uszkodzenia aparatu artykulacyjnego i problemów z mową o charakterze neurologicznym jest niezbędnym czynnikiem opracowania właściwego postępowania terapeutycznego.

Dla przykładu w terapii afazji wykorzystujemy ćwiczenia do usprawniania podstawowych funkcji językowych, przede wszystkim rozumienia i formułowania wypowiedzi oraz czytanie i pisanie. Wymaga to dostosowania materiału ilustracyjnego i językowego do indywidualnych potrzeb osoby dotkniętej afazją.

Z kolei w dyzartrii postępowanie terapeutyczne zależy od oceny motorycznych aspektów mowy i przyczyny dyzartrii oraz dalszych rokowań. Rehabilitacja dyzartrii skupia się na ćwiczeniach usprawniających zaburzenia oddechowo-fonacyjno-artykulacyjne, które wpływają na cechy prozodyczne mowy – tempo, rytm i intonację.

Każda terapia ma charakter zindywidualizowany z uwzględnieniem diagnozy neurologicznej, wieku oraz możliwości badanego. Dzięki przezwyciężeniu ograniczeń wynikających z doświadczeń choroby otwiera przed pacjentami inny wymiar życia.

Terapią neurologopedyczną zajmuje się Iwona K. Ellert